روزهای زندگی یک دختر

سرم را تراشیدند و هولم دادند توی سلول
فرمان داده بودند که باید به یکدیگر تجاوز کنیم

روی پنجره ی اتاقم نشسته بودم و برقای خونه رو خاموش کرده بودم کسی خونه نبود آهنگ رضا صادقی گذاشتم که میخوند تو که هستی زندگی هست قدرت هر خستگی هست میشه دست قسمتو بست .... و داشتم به تهران لعنتی فحش میدادم و گریه میکردم هر لحظه امکان داشت از اون چهار طبقه پرت شم پایین اما برام مهم نبود .تهران شباش منو دیوونه میکنه اشکمو در میاره خیره شده بودم به بیرون و زار زار گریه میکردم یهو حواسم رفت پیش دختری که یه شلوار صورتی با خطای سفید تنش بود و یه پسر که دنبالش بود و بهش که نزدیک شد دستشو از پشت  کشید رو ......دختره.و دیگه واقعا حالم از هر چی جنس مذکره به هم خورد !البته دختره فقط نگاش کرد و هیچی نگفت!

یادم ِ وقتی ۱۵،۱۴ ساله بودم عادت داشتم به شناور شدن در سال هایی که هنوز نیومده بودن

چه فکرهای رنگارنگی در مورد ۲۶ سالگیم داشتم!

تو همه ی این فکر ها همیشه حداقل چیزهایی که داشتم  مدرک لیسانس و یه کار خوب تو یه شرکت خوب و چند تا بچه بود!

خیلی وقته دیگه رویاپردازی و خیال بافی و گذاشتم کنار.

یاد گرفتم صبر کنم ببینم تو این گردش های همیشگی ماه و خورشید چه اتفاقی قراره پیش بیاد...

آقا...من دیگر اعترافی ندارم.

و چقدر از جنس مذکر متنفر شدم!

 راستی همان طور که در عکس می بینید قید روان نویس فابرکستل را زده ام و به جمع هواداران روان نویس میتسوبیشی پیوسته ام. احتمالا رانندگی با یک میتسوبیشی لنسر هم باید همین حس رویایی را داشته باشد که من الآن دارم با نوشتن تجربه اش می کنم.
++دارم مثل روس ها می شوم. اینکه وعده ی غذایی مشخصی ندارند و خوردن صبحانه، ناهار و شام برایشان بی معنی است. اینکه آدم ساعت پنج عصر برومد پیتزا بخورد. و یا مثلا ساعت شش صبح قرمه سبزی.

چقدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟

و چه قدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست

دوست پسرش عطر خریده تو یاد بگیر...

بعد من به جای این که یه تف کنم تو صورتت یه لبخند تحویلت دادم.

میگن خدا درد و میده صبرشم میده...

خدا جون میشه درد و ندی،صبرشم مال خودت!!!

پ.ن:حالم بدِ، بد که نه خرابم، خراب

وبلاگم از نگاهی دیگر

از تمام تهران فقط همین جا رو دوس دارم.خیلی دوسش دارم.توی این پارک با این که یه خاطره ی بد دارم ولی خیلی دوسش دارم

همین الآن
یک آقای پرایدی ازم آدرس مترو را پرسید
و من راهنمایی‌اش کردم
این نشان می‌دهد برای‌ جامعه‌ام آدم مفیدی هستم

وقتی رو تستی گیر می کنم و بعد از مدتی به تایمرم نگاه می کنم و می بینم تستی را که باید تو یک دقیقه یا یک دقیقه و نیم بزنم پنجاه و پنج دقیقه رویش فکر کرده ام و آخر سر هم به هیچ نتیجه ای نرسیده ام، آن وقت دو سه تا قلب آب از شیشه ی آب معدنی می ریزم تو دهانم و آن را برای مدتی روی زبانم نگه می دارم. با آن چند قلب آب تو دهانم بازی می کنم. می برمش زیر زبان. بعد می برم ته حلقم. دوباره پسش می زنم روی دندان هایم. مثل این عرق خورهای حرفه ای که برای اینکه عرق زودتر بگیردشان، آن را برای چند ده ثانیه روی زبانشان نگه می دارند... بعد به این فکر می کنم آخر گوریل ها را چه به درس خواندن.
اصلا هر چقدر هم گوریل انسان فرندلی باشی و بتوانی نی های قرمز را بگذاری یک طرف و نی های آبی را طرف دیگر و در مقابل به عنوان جایزه از خانم دکتر موز بگیری، باز هم نمی توانی این تست های میله ی مقاومت مصالح را یک دقیقه ای حل کنی. برای همین است که بعد از قورت دادن آن چند تا قلب آب، از منظره ی روبرویم عکس می اندازم. مثل این عکاس های جنگی که عملا نمی توانند در آتش بس هیچ نقشی داشته باشند و فقط برای آگاهی افکار عمومی می روند لای توپ و تانک ها و از مردم غیر نظامی عکس می اندازند.

+ جدا کردن نی های قرمز از آبی... یاد اول دبستان افتادم که خانم غ بهمان گفت برای جلسه ی بعد یک بسته نی ببریم سر کلاس تا جمع و تفریق را بهمان یاد بدهد. بعد مادرم رفت یک بسته نی برایم خرید. کلی احساس غرور کردم که آن همه نی فقط برای من خریده شده است تا با آن ها جمع و منها یاد بگیرم.  
++ راستش را بخواهید خیلی لذت بخش است که آدم تحویل گرفته شود. حالا بگذارید به حساب خودپسندی، بی جنبه بودن یا هر چیز دیگری. نوعی اخلاق گوریلی است: یک جور حس ذوق زدگی بهم دست می دهد. یکی دیگر از همین ذوق زدگی های به یاد ماندنی وقتی بود که این پست نیما اکبرپور را خواندم، برای یک سال پیش بود تقریبا

پدرم در مورد محمدرضا شاه می گوید: هر که تنش زیادی به زن‌ها بخورد زن صفت می‌شود و اصلا برای همین است که محمدرضا شاه گند مملکت داری را درآورد.
من هم در مورد پدرم همین فکر را می‌کنم. اینکه تنش زیادی به زن‌ها خورده است. و برای همین است که گند زندگی‌اش درآمده. که همه‌اش باید دنبال ماتحت زن جدید و بچه‌ی ده ساله‌ی زن جدیدش دوندگی کند. درست مثل گلادیاتورهای شکست خورده‌ای که دور گردنشان طناب می‌اندازند و سر دیگر طناب را به اسب رم‌ کرده‌ای می‌بندند. و بعد می‌گذارند که اسب تا یک بی‌ نهایت جغرافیایی و تاریخی به هر کجا که خواست بتازد.

البته شخص بنده کاری به اینکه آیا اگر تن آدم زیاد به زن‌ها بخورد، طرف زن صفت می‌شود یا نه ندارم. و اصلا هم به من مربوط نیست که ممکن است کلمه‌ی زن صفت یک عبارت ضد فمینیستی باشد. در این مورد بروید یقه‌ی پدرم را بگیرید.
 من فقط می‌خواهم در مورد گلادیاتور شکست خورده، فانتزی خودم را تشریح کنم: اینکه اسب کذایی یک اسب عرب تربیت شده‌ی اصیل باشد. و یک خانم بلوندِ سوار بر آن که از اسب دوانی لذت می‌برد. به خصوص که به انتهای اسب یک گلادیتور شکست خورده آویزان باشد که کیلومترها روی زمین کشیده شود. و آن گلادیاتور شکست خورده من باشم.

می‌دانید... فکر می‌کنم توی هر آدمی یک نوع سنبل یین و یانگ وجود دارد. دو صفت کاملا متضاد و در عین حال مکمل. دو بعد متناقض که مثل تار و پود در هم تنیده شده‌‌اند. به نظر من یین و یانگ خانم سوارکاری که توی مخیله‌ی من مشغول اسب سواری و کشاندن یک گلادیاتور شکست خورده به دنبال خودش است، زنانگی و بی‌رحمی است. یک جور الهه‌ی شکنجه.

یین: زنانگی - یانگ: بی‌رحمی

موهام خيلي بلند شده و تقريبا اومده تا پشت كمرم موهاي پر كلاغي ولختمو تو دستام جمع ميكنم ناخوناي بلندمو ميزارم لاي موهام و اين ناخونا به هر سمتي كه ميرن منو ديوانه ميكننو موهامو به سمت بالابي سرم ميبرم به حالت نمرخ جلوي آينه وايميسو به خودم نگاه ميكنم حالا كه
موهامو بالا جمع كردم صورتم كشيده تر از قبل شده و يه زيبايي خاصي به چهرم داده ابروهاي شيطونيمو دارم ميبينم كه چه جوري قيافمو بامزه كرده و به چشاي خمارم و دماغ سر بالا و لباي گوشتيم نگاه ميكنم و به گونه هام كه با رژ گونه خوشگلشون كردن و وقتي ميخندم خيلي خوشگل ميشن .همه ميگن شبيه آبجيمم!!!!يه نگاه به انداامم ميندازم نه بدك نيست فقط بايد چند كيلو لاغر شم تا بي نقص شم .موهامو ول ميكنم و موهام ميريزه رو شونه هام يه آرايش ملايم ميكنم و يه لباس ارغواني ميپوشم و از ديدن خودم لذت ميبرم.

اين‌جانب به دليل توجه بيشتر به بچه گوريل درون (مشابه کاراکتر کودک درون آدمي‌زاد) مبادرت به خريد يک عدد مداد رنگي دوازده رنگ استدلر با جعبه‌ي مقوايي به قيمت 1800 تومان نمودم.
ماجرا از آن‌جا شروع شد که چند روزي بچه گوريل درون، پاچه‌ام را سخت گرفته بود و با کلي گريه و زاري، خواهش و تمنا مي‌کرد که برايش مداد رنگي بخرم.
امروز صبح در حالي که از بازار ميوه و تره‌بار با کلي نايلون خريد به دست و يک عدد روزنامه‌ي همشهري زير بغل، داشتم به مثابه‌ي يک گوريل متعهد و خانواده دوست، به خانه بر مي‌گشتم، از کنار تعاوني فرهنگيان گذشتم. جلوي در تعاوني روي پلاکارد نوشته شده بود که انواع لوازم‌التحرير به قيمت دولتي موجود مي‌باشد. در اين لحظه بود که بچه گوريل درون دوباره شروع کرد به جفتک‌پراني‌هاي هميشه‌گي که الا و بلا من يک جعبه مداد رنگي مي‌خواهم.
بنده که گوريل فهيم و با رقت قلب فراوان مي‌باشم، مجبور شدم وارد تعاوني شده و به قسمت نوشت‌ابزار فروشي مراجعه کنم. خانم محترمي که فروشنده‌ي نوشت‌افزار بودند انواع و اقسام مداد رنگي‌ فانتزي و جنگولکي را جلويم رديف کردند. با اين‌که بچه گوريل درون پايش را کرده بود توي يک کفش که مداد رنگي خارجکي با جعبه‌ي فلزي استوانه‌اي که قيمتش 3700 بود را مي‌خواهد، بنده به دليل ملاحظات اقتصادي و مقداري خساست گوريلانه ارزان‌ترين مدل آن را انتخاب نموده و خريداري کردم. در اين حين بچه گوريل درون دوباره زد زير گريه که چرا مداد رنگي جنگولکي را برايش نخريدم.
باري... الآن که در اتاق، پشت ميز نشسته‌ايم و کاغذ سفيد آ-چهار و يک جعبه مداد رنگي نونوار وسوسه انگيز بالاي ميز است، بچه گوريل درون دارد ثانيه شماري مي‌کند که نوشتن اين مطلب به پايان برسد تا شروع کند به نقاشي کشيدن.

کتاب دفترای نکبتیم!

پینوشت ۱)دوست داشتنی هایم:سه تار - سازدهنی - پیانو - شب کویر - کوه - پیاده روی در شب - وبلاگم - رایانه -